‘Anlamasak da olur.’ diye düşünüyor Cemil. Anlamasak da olur diye tekrar ediyorum trajik bir şekilde anlamaya çalışarak. Anlam… Çağırdığımız,aradığımız,ardından koştuğumuz,hep olmasını istediğimiz; yıkan,eksilten,çoğaltan,derinleştiren,öldüren bir insanlık hastalığı. Umuda yakın,çoğu zaman mutluluktan daha mühim. Umut dediğimiz şey; gelecek zaman. Mutluluk dediğimiz şey,ilkel olmayan bir insanın asla tam olarak sahip olamayacağı mefhum. Kitaplarda,şarkılarda,filmlerde,bakışlarda,sokaklarda,anlarda mütemadiyen reklamı yapılan ‘şeyi’ aldığımızda verilen eşantiyondan ibaret.  Bu yüzden ancak satılabilen bir şey kadar değerli. Dünya fena halde boka batmışken içindeki insanların temiz kalabileceğine inanmak gibi bir şey mutluluk. Aptalca. - hüzün kadar- bazen en az hüzün kadar. 

Aptalca gelen ne varsa katlanmak durumunda bırakan sosyal zorunlulukların içinde nefes almakta güçlük çeken anlamlar, onlardan yola çıkarak yazdığım hikayeler ve nefes almakta güçlük çeken kahramanlar… Bu durumun beraberinde getirdiği yapaylıkla çevrelenirken silip götürdüğü bütün gerçeklik duygusunun arkasından bakakalmak. Günden kalan; yüzlere itinayla yerleştirilmiş en sahtesinden tebessümler. Sahte olmasalar idi belki de günü kurtarabilecek olan tebessümler. Evet, bu yazı da bir anlam ifade etmiyor. Belki zayi ettiğim tüm kelimelerden özür dileyerek bitiririm. Belki de şöyle:

“Her şey etrafa saçıldı, diye düşünüyor Cemil. Bu fazlalık ondan. Her şey etrafa saçıldı, sonra birbiriyle çarpıştı, birleşti; soğudu, ısındı, tekrar parçalanıp ayrıldı. Birbirlerini çekti, itti, birbirlerinin etrafında döndü. Kelimeler ve uykular. Erkekler ve kadınlar. Anladım. Anlıyorum, diye düşündü Cemil, her şeyin birbirinin içine bu kadar geçmesi, bu karmaşa, bu hareket, geçmişin ve geleceğin karışıp karışıp ayrılması, anların etrafa savrulması ve zihnin durmaması durmaması hiç durmaması, anlıyorum, diye düşünüyor Cemil.”