“Bir deniz bulmak, anlamak en sonunda da yaşamak ne?” 

Milyarlarca insan en nihayetinde hiçlikle kuşanacağımızı; bir tabutun içine yerleştirilip üstümüze toprak atılacağını,yakılarak küle dönüşeceğimizi veyahut hiçbir törenin öznesi olmadan öylece çürümeye terk edileceğimizi bilerek ağaçlara,denizlere,yıldızlara,karıncalara,kitaplara,resimlere,yollara,güneşe,renklere,melodilere,günlere,kelimelere en çok da birbirimize ve tüm bunların toplamında hayatlarımıza anlam yüklemekle meşgulüz. Ve fakat, yaşamak için vakit dar. Dar vakitlerde nefes almak güç. Demirkubuz ne güzel söylemiş;

Tanrı zaman mı acaba? Çünkü bir tek onun adaleti önünde herkes eşit,aynı hizada ve sürekli zararda.