-Etrafta mükemmel bir gecenin ışıklı kaldırımları- ve o kaldırımları karanlığa gömmeye çalışan herkese ve her şeye inat belki yeni değil ama Nazım, binlerce yıldır söylenen ve söylenmeye devam edecek olan kardeşlik türküleri ile beraber karanfilin hala yerde yattığını,onu çiğneyip geçmeye çalışanlara bu davanın bitmediğini,biz bitti demeden bitmeyeceğini kararlı adımlarla haykırdık. 

“Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum 
okuduğum bütün kitaplar paramparça 

 …

Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor 
ve ne zaman yolum düşse vurulduğun yere 
kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak 
Hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık 
biz çoktan unutmuşuz böyle şeyleri 
ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu 
ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük.
…
Hangi duvar yıkılmaz sorular doğruysa 
birgün gelirsek hangi kent güzelleşmez 
şiirlerim bir dostun vurulduğu yerde yakıldı 
geri almıyorum külleri yangınlar çıksın diye 
Devriyeler çıkart şimdi, bütün ışıklarını söndür 
sorduğum hiçbir soruyu geri almıyorum ey sokak 
ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük.”